CUMHURİYET BAYRAMI: KERPİÇ EVE GELEN İSTİKLAL MADALYASI…

29 Ekim’de al bayraklar gönderlere çekildiğinde, benim içimde başka bir rüzgar uğuldar, ruhumda bir sızı depreşir. Zira benim nazarımda Cumhuriyet; ne takvim yapraklarına sıkıştırılmış sıradan bir tatil günü, ne de mabetlerin, binaların cephelerini süsleyen şanlı al  bayraktan ibarettir. 

 Cumhuriyet; evimin en müstesna, en dokunulmaz köşesinde, kırmızı bir kurdelanın ucunda hüzünle ama vakurla parıldayan o İstiklal Madalyası’nın ta kendisidir. O madalyaya her ne zaman baksam, bir gurur abidesinden ötesini de görürüm: Afyon’un baharda mahzun açan haşhaş çiçeğinin kokusunu, Gelibolu’nun kavurucu ayazını ve bu mukaddes toprağa canını, kanını verip helalleşmiş bir neslin asil sadakatini hissederim.

 Üzerine yazılmış olan "126541" sayılı o berat, sadece bir devlet evrakı değil; bizim sülalemizin bu şanlı toprak üzerindeki tapu senedi, ezeli ve ebedi bir ahitleşme nişanesidir.

 Hikayemiz, Afyonkarahisar’ın Sultandağlarına yaslanmış Yeşilçiftlik kasabasının mahzun topraklarında başlar.

Gelin bu anlamlı günde Cumhuriyet sevdamızı anlatayım size…

 Kerpiç evden Garp cephesine…

 Pencerelerinden rüzgarın uğultusu eksilmeyen, sofrası darlığa, yokluğa sabırla yoldaşlık etmiş o kerpiç ev… Memleketinde “Kadıoğullarından Ali" diye tanınan Ali dedem, o gariban ocağın bereketli topraklarında yetişen dört fedakar evattan biriydi.

Takvimler 1919’u gösterdiğinde, vatan dört bir yanından cayır cayır yanarken, o mukaddes seferberlik emri kasabanın üzerine bir iman meşalesi gibi düştü. Ali dedem, arkasına bile dönüp bakmadan yollara revan oldu. Garp Cephesi kurulmuş, Türk’ün batılla imtihanı başlamıştı.

Dedem; Sultandağı, Çay ve Bolvadin hattında, yani kendi can ezberinde, öz memleketinin mukaddes toprağında yıllarca göğüs göğüse çarpıştı.  Cephede aynı köyden komşusuları, kan kardeşleri , can yoldaşları da vardı. Lakin o harp denilen devasa değirmen öylesine acımasızdı ki; Ali dedem zafere erip göğsünde gururun en büyüğüyle, o madalyayla köyüne dönerken, komşularından bazıları o karaltının içinde kayboldu, bir daha geri dönmediler. Hangi dağın sırtında, hangi isimsiz çalı dibinde Hakk’a yürüdüler asla bilinemedi.  

 Kefensiz yatanlar…

 İşte Cumhuriyet, o kefensiz yatan vatan evlatlarının, toprağı kanıyla sulayan Mehmetçiklerin sırtında yükselmiştir.

Atatürk, 29 Ekim 1923’te "Cumhuriyet’i ilan ettik" dediğinde, sadece bir rejim değişikliği değil, o kerpiç evlerde boynu bükük kalan tüm yetimlerin, varını yoğunu vatanı uğruna feda eden tüm gazilerin alnına vurulmuş en yüce, en mukaddes emanetten bahsediyordu.

 Cumhuriyet’in ilanından henüz bir yıl sonra, 1924’ün bereketli bir anında, o kerpiç evin duvarları arasında bir bebek çığlığı yankılandı. Babam Halil İbrahim dünyaya gözlerini açmıştı. Mehmet, Mustafa ve İbrahim gibi yürekli kardeşlerle o yokluk diyarında büyüyen babam, bir gazinin asil evladı olarak ama rızkın en kıt olduğu zamanlarda yetişti.

 Zaman çarkı döndü... 

 Dünyayı kasıp kavuran İkinci Dünya Savaşı’nın dehşeti kapıya dayandığında ve Türkiye yeniden o çetin "seferberlik" imtihanından geçtiğinde, nöbet sırası bu kez babama geldi. Babam Halil İbrahim Sakal da tıpkı gazi babası gibi vatani görev için yola düştü ve tam dört yıl boyunca (1944-1948 yılları arasında) Çanakkale Gelibolu Bolayır’da Süvari Birliği’nde çavuş olarak o şanlı sancağın altında nöbet tuttu.

 Açlık ve sefalet…

 Babamın askerlik günlerine dair anlattıkları, bu Cumhuriyet’in hangi insanüstü imkânsızlıklar, hangi yokluklar ve fedakarlıklar pahasına kök saldığının en sarsıcı, en canlı şahidiydi.

O, gözleri buğulanarak şöyle anlatırdı:

"Bir gün askerin biri elinde  salkım üzümle geldi. On oniki  kişi etrafını sarmışız, sadece o üzümü yiyişini seyrediyoruz... Adam salkımı bitirip çöpünü uzağa fırlattığında, o kadar aç askerin o çöpün üzerinde kalan birkaç çürük, koruk taneyi kapabilmek için birbirini nasıl ezdiğini bugün gibi hatırlarım."

Yine her gün yedikleri sade bakla yemeğinden usanan askerlerin, tatbikata giderken "Yine bize bu baklayı yedirecekler!" diyerek isyan edip bakla tarlalarını atlarıyla ezmeye kalkışmalarını, komutanların şefkatle araya girip engellemesini tebessümle ama yüreği titreyerek anlatırdı.

Bir de o unutulmaz zeytinyağı hikayesi vardı... Mutfak nöbetçisini diller dökerek ikna edip mataralarına doldurdukları o saf zeytinyağına kuru ekmeklerini banıp nasıl bir şükürle yediklerini anlatırdı. Babam o çileli günlerin hatırasını ömrü billah unutmadı; 2012 yılında bu fani alemden göç edene dek ekmeğini mutlaka zeytinyağına banarak yerdi. O zeytinyağı onun için sadece bir katık değil; gençliğinin, Gelibolu rüzgarlarıyla kavrulan o mukaddes vatan nöbetinin silinmez kokusuydu.

 Ömür su gibi akıp geçti... Ali dedem rahmet-i Rahman’a kavuşunca o şerefli İstiklal Madalyası babam Halil İbrahim Sakal’a emanet edildi. Babam rahmetli de 2012’de bu dünyadan göçtüğünde, vasiyeti üzerine Ankara Karşıyaka Mezarlığı’nda, gazi babası Ali Sakal ile aynı mezara, onun koynuna defnedildi.

Ve o günden sonra, bu kutlu sülalenin asırlık hatırası olan İstiklal Madalyası bu kez omuzlarıma, bana emanet kaldı.

Bugün 29 Ekim... 

Şimdi, Cumhuriyetimiz bir asrı geride bırakıp geleceğe yürürken, evimin en müstesna köşesinde sükunetle duran o madalyayı seyrediyorum. Kerpiç bir evin loşluğundan çıkıp Garp Cephesi’nin ateş çemberinde destan yazan Ali dedemi, Gelibolu’nun kavurucu ayazında ekmeğini zeytinyağına banan babam Halil İbrahim’i ve toprağın bağrında meçhul kalan tüm vatan evlatlarını hürmetle, rahmetle yad ediyorum.

Ve kendi içimde, huzurunuzda asil bir ahit tazeliyorum: Bizler, bu toprağa baktığında sadece bir parça çamur değil, atalarımızın mukaddes kanını gören neslin evlatlarıyız.

Dün dedelerimizin, babalarımızın tereddüt etmeden, canlarını esirgemeden koştukları o vatan savunması nöbetine; bugün de yarın da aynı imanla, aynı kararlılıkla gitmeye hazırım.

Bu al bayrak göklerde gururla dalgalansın, bu Cumhuriyet ebediyete kadar payidar kalsın diye, vatanın zerre toprağına el uzatıldığında dedelerimizin izinden yürüyüp gözümüzü kırpmadan öne atılmak bizim namus borcumuzdur.

 Cumhuriyetimizin 103. yılı kutlu ve mübarek olsun. 

 Başta Ulu Önderimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, Garp Cephesi’nin neferi, dedem Ali Sakal ve bu coğrafyayı bize vatan kılan bütün aziz şehitlerimizin ve tüm kahraman gazilerimizin ruhları şad, mekânları cennet olsun...

Vatan Bekçisi